شنبه ۱۳ مهر ۱۳۹۸ - ۲۱:۰۷

کارهای کوچکی که نتیجه ی آن را نمی بینیم

۱

ای کسانی که با قسم به سوگندنامه ی بقراط نجات دهنده ی جان انسان ها هستید! اختصاص زمانی کوتاه برای انجام یک وظیفه ی انسانی از سوی شما، مساوی است با یاری به یک فرد از جنس ما.

به ساعت نگاه کردم...
عقربه ی بزرگش بر روی ۱۲ بود و عقربه ی کوچک آن بر روی عدد ۸. 
این یعنی شیفت من تمام...

دستانم پوسته پوسته شده و پاهایم از بس که ایستاده بودم درد می کرد. 
خدا را شکر می کردم که دیگر می توانم استراحت کنم.

اما نه!صبر کن.
انگار که نه عقربه ی کوچک و نه عقربه ی بزرگ راضی به این جدایی نبودند. 
شیفت من با قانون شاید تمام شده بود اما با کار نه.
 
رفتن بر سر تمامی میزها،
جمع کردن ظرف های غذای دانشجوها 
و باز شستن دوباره.

این زمزمه ها شاید با دیدن صحنه ی ظرف های تلمبار گشته از ذهن مسئول سلف دانشجویی که هر روز با آن روبه رو می شود، بگذرد. 

در دین ما اسلام که همیشه ادعای پایبندی به آن را داریم، خداوند متعال در برابر هر نعمتی، مسئولیتی را بر عهده ی انسان قرار داده و به میزان آن مسئولیت نیز از انسان ها بازخواست خواهد نمود، مهم آن است که مسئولیت‌های خود را به خوبی بشناسیم.

ما به عنوان یک دانشجو در سلف هایی که شروع به میل کردن برکت خداوند می کنیم،شاید آوردن ظرفی که خود در آن غذا می خوردیم و تحویلش به مسئول آن کار چندان دشواری نباشد. 
بلکه افتخار و وظیفه انسانی همه ی ماست.

گاهی هم یک سلام 
خسته نباشی
و خداقوت
نه تنها چیزی از ما کم نخواهد کرد، بلکه ما را بزرگ تر نیز خواهد نمود.

یادبگیریم احترام و انجام دادن وظیفه خود را.
دنیا و زندگی همه ی ما چه زیبا خواهد شد با کارهای کوچکی که نتیجه ی آن را شاید نمی بینیم.

"دل نوشته ای از پرویز رستمی، خبرنگار مفدا کرمانشاه"

ارسال نظر

    • نظرات حاوی توهین و هرگونه نسبت ناروا به اشخاص حقیقی و حقوقی منتشر نمی‌شود.
    • نظراتی که غیر از زبان فارسی یا غیر مرتبط با خبر باشد منتشر نمی‌شود.
شما در حال ارسال پاسخ به نظر « » می‌باشید.