پنجشنبه ۲۹ شهریور ۱۳۹۷ - ۱۱:۴۱

کانون‌های سلامت نیازمند حمایت‌هایی ورای دیگر کانون‌ها هستند

پیروزان

دبیر مجمع کانون‌های سلامت وزارت بهداشت معتقد است در زمینه ارتقای سلامت جامعه، در کانون‌های سلامت، ظرفیت‌های بالقوه بسیاری وجود دارد. این کانون‌ها با حمایت‌های مادی و معنوی مسوولان، می‌توانند در ارتقای سلامت جامعه تحول آفرین باشند.

محمد پیروزان دانشجوی سال پنجم رشته دندانپزشکی در دانشگاه علوم پزشکی البرز و دبیر مجمع سلامت دانشگاه‌های علوم پزشکی است.

وی پیش از این در دانشگاه علوم پزشکی کرمان مشغول تحصیل بوده و به عنوان دبیر کانون سلامت در دانشگاه علوم پزشکی کرمان نیز فعالیت کرده است. پیروزان مدیر مسوول و صاحب امتیاز نشریه سلام در دانشگاه علوم پزشکی کرمان و مدیر مسوول و صاحب امتیاز نشریه اوسنا در دانشگاه علوم پزشکی البرز است.

او همچنین عضو شورای صنفی دانشگاه علوم پزشکی البرز و عضو بنیاد ملی نخبگان در دانشگاه علوم پزشکی کرمان و البرز است و ثبت سه اختراع در حیطه پزشکی را در کارنامه علمی خود دارد.

سرویس سلامت مفدا با او گفتگویی ترتیب داده است که در ادامه می‌خوانیم:

مفدا: کانون‌های سلامت در دانشگاه‌های علوم پزشکی را معرفی کنید و توضیح دهید این کانون‌ها به چه فعالیت‌هایی مشغول هستند؟

مهمترین حیطه کاری وزارت بهداشت سلامت مردم است و کانون‌های سلامت نیز جزو بدنه وزارت بهداشت هستند و بنابراین اصلی‌ترین محور فعالیت خود را سلامت مردم قرار داده‌اند. 

در وزارت بهداشت هر جا که از وجود دانشجویان استفاده شد، کار به خوبی پیش رفته است، زیرا دانشجو پی‌گیر و کم‌توقع و خلاق است و فکر دانشجو شاداب و زنده است. هر جا دانشجو ورود پیدا کرده، موفق عمل کرده است، پس اگر کار فرهنگ سازی سلامت به دست دانشجویان سپرده شود مسلما با فکر پویاتر و کار بهتر می‌توانند این موضوع را پیش ببرند.

کانونهای سلامت محدودیت خاصی برایشان وجود ندارد و در همه حیطه‌های مرتبط با سلامت از جمله حیطه سلامت روان و سلامت جسم و هر موضوع مشابه دیگری فعالیت می‌کنند.

در حال حاضر نزدیک به ۴۵ کانون سلامت فعال در دانشگاههای علوم پزشکی داریم و در نشست آینده کانون‌های فرهنگی در اصفهان به ۵۴ کانون افزایش خواهد یافت. عمده فعالیت کانونهای سلامت فرهنگ سازی در حیطه سلامت است و کمپینها و غربالگری‌های مختلفی را همگام با معاونت درمان و معاونت بهداشت وزارت برگزار کرده‌اند.


مفدا: کانون‌های سلامت چه نوع تعامل و ارتباطی با مردم داشته و چه کمکی به ارتقای سلامت جامعه می‌کنند؟

مردم برای روپوش سفید ارزش، احترام و قداست خاصی قائل هستند. وقتی می‌بینند که دانشجویان سرزنده و شاداب و با توان علمی بالا میان مردم می‌آیند و اطلاعات روز را با زبان عامیانه به آنها ارائه می‌دهند، به راحتی حرف‌های آنها را می‌شنوند و به کار می‌بندند.

سال گذشته کمپینی به نام"No hep" با همکاری انجمن هپاتیت ایران برگزار کردیم که نتایج خوبی داشت. کسانی که از هپاتیت ترس داشتند، در این زمینه نکات بسیاری آموختند و غربالگری شدند و آنهایی هم که نیازمند به درمان بودند به خصوص مبتلایان به بیماری هپاتیت c اکنون تحت درمان هستند. این کمپین باعث شد که آگاهی مردم در زمنیه هپاتیت بالا رود.

مردم، دانشجویان را فرزندان خودشان می‌دانند و دید مثبت و روشنی نسبت به آنها دارند و نسبت به دانشجویان بدبین نیستند و این حرکتها و کمپینهای چهره به چهره نسبت به تبلیغاتی که در دنیای ارتباطات از مد افتاده و ما روی آن هنوز تاکید داریم، می‌تواند بسیار موثرتر باشد.


مفدا: جنابعالی به عنوان دبیر مجمع کانون‌های سلامت چه دورنمایی برای فعالیت کانونهای سلامت ترسیم کرده‌اید؟

با هماهنگی شورای مرکزی مجمع سلامت سه طرح جامع طراحی کرده‌ایم و به طور جدی پی‌گیر هستیم که هر سه طرح را شروع کنیم. یکی از فعالیتهای ما برنامه بلند مدتی است که دبیر دوره بعد لازم است این موضوع را ادامه دهد.

اولین طرح، جمع‌آوری بانک پلاسما و سلول‌های بنیادی است که با رایزنی‌های دکتر فراهانی با سازمان انتقال‌خون و بسیاری از خیریه‌ها در شرف انجام است. با این طرح می‌توانیم بانک پلاسما و سلولهای بنیادی‌ ایجاد کنیم و هزینه‌های گزافی را که به کشورهای فرانسه و آلمان در این زمینه به دلیل عدم شناسایی گروه‌های خونی می‌پردازیم، به حداقل برسانیم.

قصد داریم در فاز اول این طرح به سه هزار نمونه خون برسیم و این را سال به سال افزایش دهیم. اگر بتوانیم به یک میلیون نمونه خون برسیم ، خودکفا می‌شویم و می‌توانیم در این زمینه صادرکننده باشیم.

طرح بعدی ما مربوط به هفته جهانی دیابت است. این طرح درهفته دوم آبان ماه به صورت کشوری انجام می‌شود و در این طرح همپا با معاونتها و مراکز بهداشتی، غربالگری دیابت را انجام می‌دهیم.

ریز فاکتورها را از مردم می‌گیریم و در فرم‌ها وارد می‌کنیم. اگر فردی کاندید دیابت باشد او را به آزمایشگاه‌ ارجاع می‌دهیم  تا تحت مراقبت و پیگیری قرار گیرند.

طرح بعدی ما کمپین اچ آی وی است. بیماری اچ آی وی که در نهایت به ایدز می‌رسد در فاز اول کشنده نیست و به دلیل دوره طولانی می‌تواند افراد زیادی را آلوده کند. در مجمع سلامت قصد داریم در این زمینه تابوشکنی کنیم و بگوییم ایدز فقط از طریق روابط جنسی منتقل نمی‌شود. اگر بتوانیم این تابو را بشکنیم مردم خیلی راحت با این بیماری کنار می‌آیند و پروسه‌های درمانی را پیش می‌گیرند تا بتوانند حداقل کیفیت زندگی خوبی داشته باشند و ابتلای مردم به ویروسهای کوچک منجر به فوت نشود.

طرح دیگری که در دست اجرا داریم طرح سفیران سلامت است که با همکاری معاونت بهداشت و معاونت فرهنگی اجرا می‌شود و اجرای آن به کانون‌های سلامت و مجمع سلامت سپرده شده است.

در این طرح توصیه‌های بهداشتی را به سفیران سلامت می‌گوییم، هر سفیر به ده نفر از افراد نزدیکش در اجتماع و دوستانش توصیه‌ها را می‌گوید و به صورت مویرگی و چهره به چهره توصیه‌ها در جامعه پخش می‌شود. به این دلیل که هرکس با همسن و نزدیکان خود در ارتباط است، این طرح اثر بخشی بالایی دارد.اگر از سوی معاونت بهداشتی بودجه‌های مصوب محقق شود به زودی این طرح به انجام خواهد رسید.

مفدا: بزرگترین مشکل و مانع پیش روی کانون‌های سلامت چیست؟ و به نظر شما مسوولان چه کمکی برای رفع این مشکل می‌توانند انجام دهند؟

متاسفانه در دانشگاه‌ها، کانون سلامت را به چشم دیگر کانون‌های فرهنگی می‌بیینند. کانون‌های سلامت از بدنه وزارت بهداشت است و از دانشجوی وزارت بهداشت در زمینه سلامت انتظار دیگری است.

اگر در دانشگاهی در وزارت علوم کانون سلامت تشکیل شود انتظار زیادی از آن نیست، زیرا کار سلامت کار تخصصی آنها نیست. ولی در دانشگاه‌های علوم پزشکی چون وظیفه اصلی و اولیه‌شان سلامت مردم هست بالطبع کانون‌های سلامت هم باید به طور ویژه‌ای مورد توجه قرار گیرند.

در کانون‌های سلامت اغلب اوقات نیازمند ابزار پیش پا افتاده‌ای مثل فشار سنج هستیم و این ابزارها در خدمت دیگر معاونت‌های دانشگاه‌ها هست و در اختیار معاونت فرهنگی نیست. عدم هماهنگی بین معاونت‌ها موجب می‌شود که بچه‌های کانون سلامت از نفس بیافتند و در پروسه‌های اداری گرفتار شوند.

اگر تفاهم نامه‌ای منعقد شود و کانون‌های سلامت در آن به صورت ویژه‌ای مورد حمایت قرار گیرند و امکانات ویژه‌ای در اختیار آنها قرار دهند، می‌توانند به طور موثری در زمینه سلامت مردم فعالیت کنند.

ما نیازمند حمایت معنوی کامل از سوی وزارت بهداشت و دانشگاه‌ها هستیم و حمایت‌های مادی می‌خواهیم که ورای حمایت‌های مادی دیگر کانون‌ها است.

کانون سلامت از جای دیگری تغذیه نمی‌شود. به عنوان مثال کانون‌های هلال‌احمر از مرکز دیگری بیرون مجموعه وزارت بهداشت تغذیه می‌شوند، اما حمایت کانون سلامت فقط از حوزه وزارت بهداشت است. اگر این نگاه ویژه تامین شود، قول می‌دهم که تاثیر فوق‌العاده ملموسی را در ارتقای سلامت جامعه حس خواهیم کرد.

ارسال نظر

    • نظرات حاوی توهین و هرگونه نسبت ناروا به اشخاص حقیقی و حقوقی منتشر نمی‌شود.
    • نظراتی که غیر از زبان فارسی یا غیر مرتبط با خبر باشد منتشر نمی‌شود.
شما در حال ارسال پاسخ به نظر « » می‌باشید.