یکشنبه ۲۸ مرداد ۱۳۹۷ - ۲۱:۱۱

به مناسبت روز جهانی عکاسی ؛

پورحسن

عکاسی داستانی است که من نمی توانم آن را در قالب کلمات بیان کنم.
در سال ۸۸ با گذرندان دوران مقدماتی پیشرفته و نهایتا دوره حرفه ای در دانشکده هنرهای زیبای تهران وارد این عرصه شدم
عکاسی تاریخچه پیچیده ای دارد و همه روزه نیاز مبرم به تحقیق و پژوهش دارد.
از نظر من عکاسی تنها داشتن دوربین نیست مهم شخصی است که پشت دوربین ایستاده و نگاه میکند بهترین عکسهای خبری و حتی سیاسی را اغلب با گوشی موبایل گرفته شده است ابزار تا حدی نسبت به گرایش و تکنیک و تخصص مهم میباشد.
کسانی که عاشق نیستند دست به دوربین نزنند!
 چرا که از سخت ترین و دشوارترین کار برایش میشود اول از همه اصول و آداب و رسوم عکاسی رو یاد بگیریم و قبل از هر چیزی انسانیت را به شاتر دوربین بگنجانیم.
اگر نتوانید چیزی را که به آن نگاه می کنید احساس کنید، هیچ وقت نمی توانید کاری کنید که دیگران از دیدن تصاویر شما چیزی احساس کنند.
 بیشتر مردم برای باور کردن به تصاویر نیاز دارند تا کلمات... تصویرهای واقعی دروغ نمیگویند و واقعیت ها را آشکار میسازند پس به قدرتی که در عکاسی هست پی ببریم و به کاری که انجام میدهیم ارزش قائل شویم.
عکاس خوب عکاسی هست که کنار مردم باشد دوستشان باشد از چشم هایش استفاده کند اگر شگفت زده شد عکس بگیرد، حدالامکان اگر از شخصی عکاسی میکند اجازه بگیرد اگر اجازه نداد اصرار نکند سعی کند با صمیمیت دوستی کند تا این اجازه را بگیرد.
و اما صحبت آخرم با عکاسانی هست که فقط دوربین دارند من مشکلات شما را درک میکنم  هجومی که به شما می آورند که  بیسواد هستین و فقط پول دادین دوربین خریدین ولی از نظر من دوربین بدست بودن دوستان باعث پیشرفت اساتید میشود تا در علم عکاسی همواره تلاش کنند.. یاد دادن مقدماتی عکاسی کار ساده ای نیست بیشتر دوستانی که میخواهند شروع کنند بستر آموزشی مناسب برایشان فراهم نشده است... بزرگمردان عرصه عکاسی تبریز بیشتر وقتشان را صرف کافه نشینی میکنند در حالی که اگر مسئولان بستر مناسبی را فراهم کنند قطعا دلسوزانه مطالبشان را در اختیار دانش آموزان قرار خواهند داد.

ائلشن پورحسن

ارسال نظر

    • نظرات حاوی توهین و هرگونه نسبت ناروا به اشخاص حقیقی و حقوقی منتشر نمی‌شود.
    • نظراتی که غیر از زبان فارسی یا غیر مرتبط با خبر باشد منتشر نمی‌شود.
شما در حال ارسال پاسخ به نظر « » می‌باشید.