جمعه ۲۳ شهریور ۱۳۹۷ - ۱۳:۰۰

زمین بار این امانت را به دوش نتواند کشید

حضرت علی اصغر(ع)

ابا عبدالله(ع) خون حنجر فرزند شش ماهه خود را به آسمان می‌پاشد گویا این خون لیاقتی بیش از بر زمین ریخته شدن دارد و شاید زمین بار این امانت را به دوش نتواند کشید

به گزارش مفدا، زمین کربلا در روزهای سخت خود قرار دارد بهترین امت خدا در این صحرای نام آشنا به محاصره ظلم و جور و تزویر در آمده‌اند و بنا است بین حق و باطل در نبردی نابرابر جنگی درگیرد.

در یک سوی این نبرد مردی از مردان خدا، نور دو دیده رسول گرامی اسلام (ص) و دردانه حضرت زهرا (س) قرار دارد. آری حسین(ع) در این سوی نبرد با تمام عزیزانش آمده است. او به دعوت آمده است تا حقی را بر مردم ادا کند. حقی که محمد رسول الله(ص) در غدیر خم برای به اتمام رساندن رسالت خود بیان کرد.

اما در مقابل او همان هزاران هزار نویسنده نامه‌های دعوت صف کشیده‌اند به ظلم و هر کدام به نحوی جنگ با بهترین مردم امت خدا را بر خود واجب می‌دانند!!!.

حسین (ع )به دعوت آمده و برای این دعوت خانواده و همسر و فرزندان را نیز همراه کرده است و اکنون سپاهی از سیاهی و کفر در برابرش در صحرای کربلا ایستاده‌اند و او را نه اذن بازگشت می‌دهند و نه به کوفه می گذارند که برود.

در این میان شیطان صفتان تلاش دارند در تباهی خود از هیچ چیز فرو نگذارند و نه تنها حسین علی بن ابی طالب(ع) را محاصره کنند، که آب را نیز بر این دردانه رسول (ص) بسته‌اند و اهل حرم او و تمامی یاران وی را در تشنگی قرار داده‌اند.

در این جدال نابرابر اما حق از هر سو به یاری حسین(ع) می‌آید. یکی از این سرداران بزرگ طفل شش ماهه ابی عبدالله(ع)، حضرت علی اصغر(ع) است. او که تنهایی پدر را دیده، تشنگی فرزندان را چشیده و سیلی نامردمی و نفاق و ریا را خورده به میدان می‌آید و بر دستان پدر آرام می‌گیرد.

حسین بن علی(ع) فرزند را نشان کور دلان سنگدل می‌دهد که ای جماعت سیه رو این کودک شش ماهه در میانه کینه سیاه شما گناهی ندارد و برای این طفل جرعه‌ای آب طلب می‌کند اما حیف که زمانی که انسانیت بمیرد، حیوان‌ها نیز به این موجود دو پا در ظلم و نفرت نمی‌رسند.

هنوز حسین بن علی (ع) در حال سخن گفتن است و فرزندش بر دستان او اوج گرفته که حرمله لعنت الله برای اثبات خود بر شیطان، تیری را بر حنجر نازک این دردانه رباب می‌فرستد.

 علی اصغر(ع) این سردار شش ماهه بر دستان پدر سر می‌دهد و به اوج وفاداری به  پدر می‌رسد. حسین(ع) می‌داند که راه خدا راهی پر از سختی است و در همه حال او راضی به رضای خداوند است.

ابا عبدالله(ع) خون حنجر فرزند شش ماهه خود را به آسمان می‌پاشد گویا این خون لیاقتی بیش از بر زمین ریخته شدن دارد و شاید زمین بار این امانت را به دوش نتواند کشید.

حسین(ع) کودک را از همسرش رباب گرفته تا آبش دهد و اکنون نمی‌داند با جسم بی جان فرزند چگونه به خیمه‌ها برگردد و زمین می‌بیند چگونه قدم‌های حسین فاطمه (س) از رفتن به خیمه‌ها عاجز مانده و خدا داند در دل حسین(ع) چه می‌گذرد.

در زیارت ناحیه مقدسه،درباره این کودک شهید،آمده است:«السلام علی عبد الله بن الحسین،الطفل الرضیع،المرمی الصریع،المشحط دما،المصعد دمه فی السماء،المذبوح بالسهم فی حجر ابیه،لعن الله رامیه حرملة بن کاهل الأسدی و ذویه»

شهادت مظلومانه و معصومانه این نوزاد شش ماهه ابی عبدالله را که شب هفتم محرم به عزاداری و سوگواری ایشان اختصاص دارد را به شما تسلیت می‌گوییم.

ارسال نظر

    • نظرات حاوی توهین و هرگونه نسبت ناروا به اشخاص حقیقی و حقوقی منتشر نمی‌شود.
    • نظراتی که غیر از زبان فارسی یا غیر مرتبط با خبر باشد منتشر نمی‌شود.
شما در حال ارسال پاسخ به نظر « » می‌باشید.