دوشنبه ۲۶ آذر ۱۳۹۷ - ۰۷:۵۱

به مناسبت ولادت امام حسن عسکری(ع):

اخلاق و رفتار امام حسن عسکری(ع) دشمنان را تحت تأثیر قرار می‌داد

امام حسن عسکری

۲۵ آذر ماه ۹۷ مصادف است با ولادت حضرت امام حسن عسکری(ع) که به عنوان یازدهمین حلقه از زنجیر ولایت و امامت در مسیر راستی و درستی پا به دنیا گذاشت.

به گزارش مفدا، حضرت امام حسن عسکری (علیه السلام) در سال ۲۳۲ هجری قمری در روز هشتم ماه ربیع الثانی در شهر مدینه به دنیا آمد، پدر آن حضرت امام بزرگوار حضرت هادی، ومادرش خانمی به نام حدیثه بود. نام ایشان حسن، وکنیه آن بزرگوار ابو محمّد واز القاب ایشان زکی و عسکری است.

آنچه از صفات بزرگ وفضائل که لازمه امامت است در آن حضرت جمع بود، یعنی: در علم، وزهد، کامل بودن در عقل وخرد، عصمت، شجاعت، کرم وبزرگواری از تمام مردم زمان خود برتر بود، وعلاوه بر نصوص که از پیامبر(صلی الله علیه وآله) وامامان گذشته در باره امامت آن حضرت وارد شده بود، حضرت امام هادی (علیه السلام) یعنی پدر بزرگوارشان نیز تصریح به امامت آن جناب فرمودند، ودر روایتی که مرحوم شیخ مفید (رحمه الله) در کتاب گرانقدر ارشاد نقل کرده است، حضرت امام هادی (علیه السلام) چهار ماه قبل از شهادت امام عسکری (علیه السلام) را وصیّ خود قرارداد، وبه امامت آن حضرت تصریح کرده وگروهی از دوستان و شیعیان را بر این امر گواه گرفت.

آن حضرت در میان مردم وبزرگان وحتّی افراد مخالف از احترام خاصی برخوردار بود، به حدّی که حتی ناخواسته آن حضرت را احترام می کردند. در اینجا به همین مناسبت وبرای آنکه فضل آن بزرگوار برای خواننده عزیز معلوم شود، داستانی را که مرحوم شیخ مفید (رحمه الله)در کتاب ارشاد نقل کرده است می آوریم.

مرحوم شیخ مفید (رحمه الله) از ابن قولویه نقل کرده است که: احمد بن عبیدالله بن خاقان متصدی املاک وخراج شهر قم بود که از طرف بنی عباس به این کار گماشته شده بود، پس روزی نام علویان و مذهب آنان، در مجلس او برده شد و او مردی بود که با اهل بیت دشمنی بسیار داشت. در عین حال گفت: من مردی از علویان مانند حسن بن علی «حضرت امام عسکری» در وقار و آرامش و عفّت و پاکدامنی و بزرگواری در نزد خاندان خود ندیده ونشناخته‌ام، به طوری که همه فامیل او را بر سالمندان و برزگان خود مقدّم می‌داشتند، همچنین همه سران لشگر و وزراء وعموم مردم او را بر سایرین مقدم داشته احترام می‌کردند.

روزی پدرم برای دیدار با مردم نشسته بود، ومن بالای سر او ایستاده بودم، ناگاه در بانان آمده وگفتند: ابو محمّد ابن الرضا بر در خانه است، پدرم به آواز بلند گفت: اجازه‌اش دهید تا وارد شود.

من از آنچه از ایشان شنیدم واز جرأت آنان که نام مردی را در حضور پدرم با کنیه نام بردند متعجب شدم، با آنکه جز خلیفه یا ولیعهد، یا کسی را که سلطان دستور داده بود نزد پدرم، با کنیه نام نمی بردند.

پس دیدم مردی گندمگون، خوش اندام، خوش صورت، جوان، باجلالت و هیبتی نیکو وارد شد. چون چشم پدرم به او افتاد، از جا برخاست وچند قدم به سوی او رفت، و من به یاد ندارم با هیچ یک از بنی هاشم و افسران و برزگان چنین رفتاری کرده باشد، چون به او نزدیک شد او را در آغوش کشیده صورت وسینه او را بوسید، و دست او را گرفته بر مسند خود که روی آن می نشست نشانید، و در کنار او نشسته رو به او کرد وبا او به گفتگو پرداخت.

در ضمن سخنان به آن حضرت می‌گفت: قربانت شوم، فدایت شوم، ومن همچنان از آنچه می‌دیدم در تعجب بودم، در این هنگام دربانان آمدند، وخبر از ورود «موفق» برادر خلیفه دادند، امّا پدرم همچنان سر گرم گفتگو با امام عسکری (علیه السلام) بود اعتنایی به آنچه دربانان گفته بودند نکرد، تا زمانی که غلامان ونوکران برادر خلیفه آمدند، پدرم در این حال آن حضرت را با احترام و عزت هر چه تمام تر بدرقه کرد، وبه طوری که موفّق آن حضرت را نبیند او را در آغوش کشیده و با آن حضرت خداحافظی کرده وآن بزرگوار رفتند.

من که همچنان متعجب بودم به نوکران گفتم: وای بر شما این چه کسی بود که شما و پدرم او را این چنین احترام نمودید؟ گفتند: این شخص مردی علوی است به نام حسن بن علی ومعروف به ابن الرضا، من همچنان در تعجب بودم تا آنکه شب شد، و رسم پدرم آن بود که شبها بعد از نماز گزارش کارهای روزانه را تنظیم می‌کرد، چون نماز را خواند در برابر او نشستم، گفت: ای احمد کاری داری؟

گفتم: آری، اگر اجازه دهی پرسش کنم، گفت: اجازه‌ات دادم، گفتم: پدر جان این مردی که امروز به اینجا آمد وتو به او می‌گفتی: پدر ومادرم فدای تو، و آنچنان او را احترام کردی که بود؟

گفت: پسر جان این امام و پیشوای رافضیان حسن بن علی معروف به ابن الرضا است، سپس کمی سکوت کرده و من نیز ساکت بودم، آنگاه گفت: پسر جان! اگر خلافت و زمامداری از خاندان بنی العباس بیرون رود، هیچ کس از بنی هاشم غیر او شایسته خلافت نیست، و این به خاطر برتری و فضل و پاکدامنی و پارسایی و زهد و عبادت وخوش خلقی وشایستگی اوست، واگر پدرش را دیده بودی مردی بود خردمند وهوشیار ودانشمند.

احمد می‌گوید: من که این سخنان را از پدرم شنیدم وآن رفتار را باامام عسکری (علیه السلام) از او دیدم دچار حیرت و خشم و سرگردانی شدم، بعد از آن تصمیم گرفتم که خود در این باره تحقیق کنم، به دنبال این تصمیم از افراد مختلف راجع به او پرسیدم، از هیچ یک از بنی هاشم، و سرکردگان و نویسندگان و قاضیان و فقهاء ودیگر مردم نپرسیدم جز آنکه همه به فضل وکمال او اعتراف کرده او را مردی محترم شمردند، از این رو مقام وشخصیت او در نظرم بزرگ شد، زیرا دیدم دوست ودشمن او را به نیکی یاد کرده تمجید وستایش می‌کنند.

آن بزرگوار همانند پدران گرامی خویش از چنان اخلاق و رفتار والائی برخوردار بود که دشمنان نیز تحت تأثیر اخلاقش قرار می‌گرفتند، به عنوان مثال آن حضرت را به زندانبانی به نام علی بن اوتاش سپردند، این شخص به شدّت باخاندان پیامبر دشمنی میوزرید، و با آل ابی طالب با شدت و خشونت رفتار می‌کرد، وقتی آن حضرت را به زندان او فرستاند به او گفتند: با او چنین و چنان رفتار کن، بیش از یک روز نگذشته بود که آنچنان در مقابل امام (علیه السلام)تواضع می‌کرد که گونه بر خاک می‌گذشت، وسر بزیر انداخته به آن بزرگوار نگاه نمی‌کرد، وهنگامی که آن حضرت از زندان او بیرون رفت این شخص از بهترین شیعیان شده بود، واین بواسطه جلالت ومهابت واخلاق امام عسکری (علیه السلام) بود.
آن حضرت همانند پدران بزرگوارش دارای کرامات و معجزه‌هایی نیز بوده‌اند که مورخان نقل کرده‌اند و ما در اینجا فقط به ذکر دو مورد می‌پردازیم.
اول: شخصی می‌گوید: سر راه امام عسکری (علیه السلام) نشستم، وقتی آن حضرت رسید از تنگدستی خویش به آن بزرگوار شکایت کردم و قسم خوردم که نه درهم و دیناری دارم و نه غذای صبح و شام، آن حضرت فرمود: آیا به دروغ سوگند می‌خوری با اینکه دویست دینار در زیر خاک پنهان کرده‌ای، و اینکه می‌گویم نه برای آن است که چیزی به تو ندهم، ای غلام آنچه باخود داری به او بده، غلامش صد دینار به من داد، سپس روی بمن کرده فرمود: تو آن دینارها که در زیر خاک پنهان کردای در وقتی که سخت بدانها نیازمند هستی از آنهامحروم خواهی ماند، و راست فرمود، زیرا آن پول که حضرت داد خرج کردم، و درهای روزی بر من بسته شد، و به ناچار به سراغ پولی که در زیر خاک پنهان کرده بودم رفتم اما اثری از آن نیافتم، بعد فهمیدام که پسرم جای پولها را دانسته، وآنها را برداشته و گریخته است، وبه هیچ چیز از آن پول‌ها دست نیافتم.

دوم: شخصی به نام احمد بن محمد می‌گوید: در زمانی که مهتدی عباسی دست به کشتار موالیان ترک و وابستگان خود زد، من نامه ‌ای به حضرت عسکری (علیه السلام) نوشتم که: سپاس خدای را که او را از ما به خود سرگرم کرد، زیرا من شنیده بودم که او شما را تهدید به قتل کرده است و گفته است که: من ایشان را از روی زمین بر می‌دارم، حضرت عسکری (علیه السلام) به من نوشت: عمر او به این کارها کفاف نخواهد داد، از امروز پنح روز بشمار وروز ششم پس از خواری و ذلتی که به او بر سر گشته خواهد شد، و چنان شد که آن حضرت فرموده بود.
در این قسمت از گزارش به برخی فرمایشات حکمت آمیز از قول حضرت امام حسن عسکری (علیه السلام) اشاره می‌شود. ایشان فرمودند: جدال مکن میرود خوبی و حسن تو و مزاح مکن که جرئت می‌کنند و دلیر می شوند بر تو و فرمود از تواضع است آنکه سلام کنی بر هر کس که میگذری بر او، و آنکه بنشینی در جائی که پست تر است از مکان شریف مجلس، پارساترین مردم کسی است که توقف کند نزد شبهه، و عابدترین مردم کسی است که بپا دارد فرائض را و زاهدترین مردم کسی است که ترک کند حرام را و از همه مردم کوشش ومشقّتش بیشتر است کسی که ترک کند گناهان را.

روز ولادت این امام همام بر همه شیعیان راهش و عاشقان مسیرش مبارک باید.

ارسال نظر

    • نظرات حاوی توهین و هرگونه نسبت ناروا به اشخاص حقیقی و حقوقی منتشر نمی‌شود.
    • نظراتی که غیر از زبان فارسی یا غیر مرتبط با خبر باشد منتشر نمی‌شود.
شما در حال ارسال پاسخ به نظر « » می‌باشید.