او سال ۱۸۲۵ به‌ دانشگاه ادینبرو رفت و دو سال بعد دانشجوی دانشگاه کمبریج (کالج مسیحی) شد. هنگامی که مشغول به تحصیل بود، استاد گیاه‌شناسی او پروفسور جان استیونس هنسلو (John Stevens Henslow) در نقش استاد راهنمایش ظاهر شد. سال ۱۸۳۱ پس از فارغ‌التحصیلی، پروفسور هنسلو به او پیشنهاد داد که در مقام طبیعت‌شناس با کشتی «اچ.‌ام.‌اس. بیگل» سفر کند.

ناخدای کشتی کاپیتان رابرتز فیتزروی از 27 دسامبر سفر پنج‌ساله‌ی خود را (1836-1831) به اطراف جهان آغاز کرد. سفری که چارلز داروین نیز او را همراهی می‌کرد. او درگذر این سفر درمورد گونه‌های متنوعی از پرندگان، گیاهان و فسیل‌ها به پژوهش و جمع‌آوری پرداخت. جزایر اقیانوس آرام و مجمع الجزایر گالاپاگوس بخش‌های مورد علاقه‌ی داروین بودند.

سال ۱۸۳۶ پس از بازگشت، داروین یافته‌هایش را با نام «ژورنال تحقیقات» مکتوب و منتشر کرد. این نوشته‌ها را در بخشی از داستان «کاپیتان فیتزروی» منتشر نمود. بعدها نیز ویرایش شد و به‌نام «جانورشناسی سفر بیگل» انتشار یافت.

سفر پنج‌ساله دیدگاه داروین را درمورد تاریخ طبیعی به‌کلی متحول کرد. همین عامل سبب شد که او دیدگاه‌های انقلابی خود را در مورد منشأ پیدایش بنویسد و در سخن‌رانی‌هایش بیان کند. نظریه‌ای که با دیدگاه بسیاری در تضاد بود.

نظریه‌ی تکامل داروین به این شکل است که موجودات و گونه‌ها در فرآیندی با نام «انتخاب طبیعی» به‌ بقای خود ادامه می‌دهند. گونه‌هایی که رشد می‌کنند و می‌توانند خود را با محیط پیرامون تطابق دهند، شانس بقای بیش‌تری دارند. در دیگر سو، گونه‌هایی که خود را با محیط و ساختار طبیعی مطابقت ندهند، به‌احتمال کم‌تر می‌توانند در چرخه‌ی بقا باقی بمانند، و منقرض خواهند شد.

داروین پس از مطالعه روی پرندگان، گیاهان و فسیل‌ها دریافت که شباهت‌هایی بین گونه‌های خاص در یک مکان مشخص وجود دارد. وی اعتقاد پیدا کرد که گونه‌های متفاوت و متعدد امروزی حاصل تکامل اجداد و گونه‌های مشترک هستند.

نظریه‌ی تکامل داروین و فرآیند انتخاب طبیعی بعدها با نام «مکتب داروینیسم» شناخته شد.

در آن زمان، طبیعت‌گرایان دیگر بر این باور بودند که همه‌ی گونه‌ها یا در ابتدای جهان وجود داشته‌اند یا این‌که طی یک دوره‌ی تاریخ طبیعی پدید آمده‌اند. در هرصورت آن‌ها اعتقاد داشتند که گونه‌ها بیش‌تر خصوصیات خود را در طول تاریخ حفظ کرده‌اند.

وی پس از سال‌ها تحقیق، در سال ۱۸۵۸ نظریه‌اش را با نام «نظریه‌ی تکامل» در گردهمایی مجموعه‌ی «لینن سوسایتی» (Linnean Society) قرائت کرد.

۲۴ نوامبر ۱۸۵۹ مصادف بود با انتشار معروف‌ترین اثر داروین با نام «خاستگاه گونه‌ها» که شرح مفصلی از نظریه‌ی تکامل در اثر فرآیند انتخاب طبیعی محسوب می‌شود.

در سده‌ی بیستم هنگامی که پژوهش روی دی.ان.ای (DNA) انجام شد، بخش‌هایی از نظریه‌ی تکامل داروین به اثبات رسید.

چارلز داروین در سال 1882 و ۷۳ سالگی درگذشت و در کلیسای وست‌مینستر به‌خاک سپرده شد.

انتهای خبر

کد خبرنگار: 110215